tag:blogger.com,1999:blog-20477047632983525332012-02-12T13:02:41.560-08:00بلیزوبلاگ شخصی هژبرمیرتیموری hmirteymori@gamil.comهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.comBlogger741100tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-60846695328596051632012-01-14T14:47:00.000-08:002012-01-14T14:47:15.099-08:00<!--[if gte mso 9]> <![endif]--><!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA <![endif]--><!--[if gte mso 9]>هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-51897810977569164532012-01-12T06:13:00.000-08:002012-01-12T06:13:37.145-08:00 - وقت رفتن است - هستی از من گریخته است و زندگی هرروز در من خودکشی می کند و بادر های سرد این غروب دیگر سایه ام را نمی جنباند تنها مانده ام. وقت رفتن است رفیق وقت رفتن است بی کفش و بی صدا.... هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-53918017389966356532012-01-10T15:45:00.000-08:002012-01-14T14:38:25.496-08:00 -         نامه ای از خانه – محمد دیاب -  مصرترجمه: هژبر میرتیموری جایی درشرق کانال سوئز، بین ال کانتارا و پورسعید، کارآماده سازی با قدرت تمام پیش می رفت. صدها کارگرعرب با دشداشه وچفیه به سر و با پوستهای سوخته ازآفتاب داغ ژوئن، خیس عرق و با رنج تمام درنظمی خاص و خستگی ناپذیر با بیل و گلنگ مشغول حفاری بودند. گاه گلنگ ها که به سنگ و شن بر خورد می کردند چرقه ای ازآنها برمی خاست. سبدها را یک پس هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-57283584776270733592012-01-09T03:16:00.000-08:002012-01-24T03:56:34.737-08:00-    و باران بارید - کراسی. آ. اوگوت – کنیاترجمه: هزبرمیرتیموری رئیس قبیله ازدروازه ده گذشته بودکه دخترش اوگاندا اورا دیدکه داردمی آید. به سویش دوید. نفس، نفس زنان پرسید:« چه خبربابا؟ خوب یابد؟ همه اهل قبیله منتظرندکه بدانند بالاخره باران می بارد یا نه؟ لابونگوس دستان دخترش راکه به سویش درازکرده بود کنارزد وچیزی نگفت. اوگاندا بی اعتنا به برخورد سرد پدربه سوی قبیله دوید تا خبربازآمدن رئیس قبیله هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-80849772567205867302012-01-07T14:05:00.001-08:002012-01-24T03:57:38.129-08:00 -          بگذار برگهای افتاده در خاک غرق شوند - غلام ربانی سیندی – پاکستانترجمه: هژبرمیرتیموری             آنروز من توی مغازه نشسته بودم که دوباره پیدایش شد. نمی دانستم چراهروقت که اورا می دیدیم ترس ازشاه عبدل لطیف بهی تای به جانم می افتاد. با پیراهن پاره و سرلختآه، خواهر! اینجا در این بهامبا هورچه می کنم.....پای برهنه، و ساقهای گل آلود و لنگ سیاهی که درقسمت پایین مثل شاخه های درخت پاره پوره هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-22635198257121345142012-01-07T10:15:00.000-08:002012-01-07T10:15:27.751-08:00<!--[if gte mso 9]> <![endif]--><!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA <![endif]--><!--[if gte mso 9]>هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-55177443463600779792011-12-21T13:38:00.001-08:002012-01-14T14:44:51.234-08:00 -         روز تولد – لی کوک لیان- مالزیترجمه هژبرمیرتیموری وقتی که نوزاد باچشمان درشتش به پنجره نگاه میکرد. لوپهایش قرمزمی شد. باچندلکه چرب روی رانهای توپولش با خودش گفت، چه بچه شیرینی. زیرلب گفت، زیادی تمیزهم خوب نیست. شاید اگرمادرم بود بهترازاین تمیزش میکرد. هرچه باشه او بهترازمن بچه داری بلد است.بچه روی کف موکت بابلوک های کوچک چوبی بازی می کرد وگاه خرده های خوراکی را ازروی موکت برمی داشت و هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-15783695015889005752011-12-20T17:36:00.001-08:002012-01-14T14:41:13.059-08:00 -          شورش - خوشوانت سینگ – هندترجمه: هزبرمیرتیموری             درسکوت گرگ و میش مه آلود صبحی بهاری شهر در سکوتی آرام گرفته بود. مغازه ها بسته و درخانه ها از داخل قفل شده بود. چراغ برق های خیابان های خالی بزحمت دیده میشد. بجزسربازان آبی پوش پلیس با کلاهخودهای آهنی که تا ته سرشان فرو رفته بود و تفنگهایی آویخته ازشانه شان کسی دیده نمی شد. هرلحظه سکوت سنگین خیابان با صدای چکمه های سربازان هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-16431617571588101542011-12-19T16:20:00.000-08:002012-01-14T14:44:21.688-08:00 -          پودی نونا – مارک بارتاولومیوسز – سری لانکاترچمه هژبرمیرتیموری هیچ کسی مهربانی و صمیمت پودی نونا رانداشت. حتا من. درعین حال که معتقد به آداب و رسوم بود ازهمه لحاظ  زنی فروتن ومتواضع بود. حداقل من اینطورفکرمی کردم. همین فروتنی اش اورا به رسوم پایبند کرده بود. با وجود سن و سال و موهای خاکستریش صبح ها که بیدارمی شد اول صورتش را زیر تلمبه توی حیاط می شست و بعد تمیز و بشاش بدون روسری به هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-69685869083270816162011-12-19T11:48:00.001-08:002012-01-14T14:41:50.338-08:00 -          غرور شکسته – ماوتوزلی ماتشوبا- افریقای جنوبیترچمه: هژبرمیرتیموری ثبت نام شدن برای شغلی موردعلاقه که برای هرمرد باعث افتخاراست را نبایدازکسی پنهان کرد. حالابعدازدوهفته کاربدون حقوق برای پیترقبول کردکه برایش کارکنم. روزدوشنبه نامه ای دستم دادکه نوشته بودکه می توانم بعنوان کشاوزدرمزرعه اش کار رسمی ام را شروع کنم. نامه رامی بایست به آدرس محله بدنامی درخیابان آلبرت شماره هشتاد ببرم. روزهایهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-73394011283418536762011-12-18T11:44:00.001-08:002011-12-18T11:44:39.130-08:00وقت رفتن است هستی از من گریخته است و زندگی هر روز در من خودکشی می کند و این غروب دلتنگ سایه ام را نمی جنباند تنها مانده ام وقت رفتن است رفیق وقت رفتن است بی کفش و بی صدا ... هژبرهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-74426771235999187392011-12-14T16:10:00.001-08:002012-01-14T14:42:23.758-08:00 -         بارتولوی کور – پابلو آنتونیو کوآدرا – نیکاراگوئهترجمه: هژبرمیرتیموری           .. چه بازی شیطنت آمیزی. تکه های نی پاپایا را می بریدیم  و برای اینکه لب هایمان را نسوزاند آن را بومی دادیم وازآن وسیله شکارپرندگان می ساختیم. پسرخاله ام لنچو از روی شیطنت شاخه ای را توی چشمم ترکاند. من مثل آنکه ستاره ها جلوی چشمم بازی می کردند، چشمم سوزش وحشتناکی گرفت. از درد داد زدم، آخ مادر. لنچو وحشتزده هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-836962748022344402011-11-30T10:16:00.000-08:002012-01-14T14:43:16.005-08:00 - یک لحظه - روبین باریرو ساگوآیر – پاراگوئهترجمه: هژبرمیرتیموری نمی توانست چشم هایش را بازنگه دارد. درتاریکی ته ذهنش لکه ها وخطوطی را می دید که به هم می آمیخنتد وسپس به رنگ قرمز، سبز، آبی و  زرد تغییر می کردند. وقتی پلکهایش را می گشود، تصاویر درمقابل چشمانش میرقصیدند و حرکت موجی ازهوای داغ رادرنگاهش بازمی تاباند. دراثرایستادن طولانی زیر تابش آفتاب، احساس می کرد که هوای سنگین و داغ از بدنش نفوذ هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-75565815699256903812011-11-25T13:27:00.000-08:002012-01-14T14:43:50.052-08:00 -  پنجره ها – -    نوشته: محمود ترسونه – از تونس-      ترجمه: هژبرمیرتیموری ابرهای سیاه به آسمان شهرهجوم آورده بودند وگرمای آتشینی به دیوارخانه ها می کوبید. سکوتی محض برفضای مدرسه و تمام کسانی که درآن بودند سایه افکنده بود. درهای مدرسه و کلاس ها بسته بودند. هوای خنکی ازلای ترک دیوارها به درون کلاس که ازتنفس بچه ها دم کرده بود نفوذ می کرد. مثل آن بود که زنگ آخرقرارنبود تمام شود. وراجی های هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-2020205372234314432011-11-25T09:35:00.000-08:002012-01-14T14:27:39.357-08:00 -         در تاریکی -<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA <![endif]--><!--[if gte mso 9]>هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-88890026795861573782011-11-25T03:19:00.000-08:002012-01-14T14:26:33.674-08:00 - آغاز –نوشته: جاناتان کاریارا - از کامرونترچمه: هزبرمیرتیموری           زیرسایه کپری حصیری که فاصله چندانی باقرارگاه کمپ نداشت، میراشی دلنگران کنارننوی پسرش که ازخیزرانهای وحشی بافته بودند نشسته بود. بالبان فشرده به هم وموجی ازنگرانی درچشمانش به سینه لاغر و استخوانی تنها فرزندش ملپونی نگاه می کرد که باهرنفس به زحمت بالا و پائین میرفت. تشک کهنه ای که ازپرکاه وپشم پر شده بودرا زیرش انداخته بودند هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-64036833954988443932011-11-22T13:25:00.000-08:002012-01-14T14:25:20.433-08:00 فرانسیس به بی مجسمه ساز، موسیقیدان ، و نویسنده  کامرونی درسال 1929 درشهر دوالا متولد شد. سپس جهت تحصیل دردانشگاه سوربن به امریکا رفت. پس ازاتمام تحصیلات درسال 1957به  دعوت قوام نکرومه به غنا برگشت و به عنوان گوینده در رادیو مشغول بکار شد. دراوایل سال  1960 به فرانسه مهاجرت کرد و به عنوان موسیقیدان، مجسمه ساز و نویسنده به کارهنری پرداخت، رمان معروفش پسر آگاتا مودیو(  (Agatha Moudio's Son هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-48906096347838605842011-10-09T10:42:00.001-07:002011-10-10T06:31:26.613-07:00تک انار- تک انار - هرکه وه کاری ، هرکه وه باری بیچاره وه حال، چو منه زاری نه همزبون و، نه غم گساری نه دنگ دوس و، نه هم نگاری همچو مسافر، مانده به راهیغریب و بی کس، افتاده باری دل شکسته ، اژعالم خسته نیشتمه عرسای، پرنیش خاری نه میل سفر و، نه شوق دیدار نه دی چمه ری، یه تک سواری خواو و بیداریم ، هردو چو بختک شووه له دلگیر، و روژله تاری نه وه بهاران ، برگ و بارم هس مانده به صحرا، چو حُشکه داری دلم هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-62491723524964064692011-10-09T10:40:00.000-07:002012-02-06T07:00:28.300-08:00کوهدشت نامه بخش 1 - کوهدشت نامه  – خوشحال مه عسگه ، چه ایامی بی نه قصه جنگو ، نه قیامی بی نه بکُش بکُشو ، نه بگیر ببند عه صوتا گه شو، هربوشوبخند یه شهر گجر، عر بیابونی چند گله کوچه و، چند خیابونی کوه له دوری ، چوحلقه ی داس عر وسط حلقه ، شهری چوالماس دشتی سرسبزو، پرگیا و پونه موج شقایق و، هرگل باوینه خوشحالمه عسگه ، چه دوره خوشی چو باغ بهشت ، چه گلزاره وشی مردم سخی و، میهمان نوازی غریب پرست و، دسهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-63162724218472267892011-10-09T10:37:00.001-07:002011-10-15T05:17:51.874-07:00کوهدشت نامه بخش 2-        کوهدشت نامه بخش 2 – یکی ترمو داشت، اوستا محمودییه کافه چرکو،  بود و نبودی کباب ِ چرب و، مزه هردودیعه صو تا گه شو، دنبال سودی یه کاسه ماس و، چپال ِ نونیهرکه مهواردی، نوشی عرگیونی همیشه شلوغ،  پر اژ شل وکتچوهمونه پر، هم دم وهم پت نه فره ماشین و، نه فره موتورپارک کرده عه در، هرخرو شتر ****عه بغل دسی ، یه ابدالی بیدکون باریک ، پراژ قالی بی با محبت و ، پیا خونگرمیسرو رو تیره ، به رنگ چرمی کر هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-58093572249783602692011-10-09T10:13:00.000-07:002011-10-16T04:51:49.163-07:00کوهدشت نامه بخش 3 -         کوهدشت نامه 3 – خوشحال مه عسگه ، چه ایامی بینه قصه جنگ و، نه قیامی بی نه دسته بازی و، نه حزب وگروهنه تظاهر و ، مردم  دو رو *** دهخدای شهر، هروالله حشمتبسی ادیب و، با فر و حکمت رئیس ثبت و، هم شناسنامه عر روی میزی، کل لغت نامه به روش خاص ، به حرف وصحبتمردم بی سواد ، عی لغت ِ سخت به اثبات حال ، شرح عریضی به هراستنطاق ، یه مستفیضی*** یکی ترمو داشت، یه روسم خونینه پیا  رعیت، نه یه هم خونیهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-81758440303138492092011-10-03T10:13:00.000-07:002011-10-03T10:18:58.873-07:00-اعتراف پنهان - «اعتراف پنهان » ..چطورمی توانم به ات بگویم که دیگر به آخر رسیده ام و نای ادامه ندارم. چطورمی توانم به ات بگویم که دراین فکرم که توی این دنیای بی رحم و نا برابر تنهایت بگذارم. کاش می توانستم به ات بگویم که از به دنیا آوردنت سخت پشیمانم. اما چطورمی توانم به ات بگویم و دلت پاک و معصومت را بشکنم. وقتی که می بینم با شیطنت کودکانه ات  سرزنده و شاد مقابل چشمانم به هوا می پری تا تحسین مرا برانگیزی، چطورهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-48055133584368324982011-08-27T03:11:00.000-07:002011-08-27T03:16:56.717-07:00 - برگهای امید - با این چند قطعه سنگی که افتاده اینور افتاده آنور نمی توانی برای خودت اعتباری دست و پا کنیزیپت را باز کن و بشاش بر سنگ سنگ این تاریخ که باران فراموشی هم خیانت اجدادمان را نمی شوید. با این چند عکس از مورچه های دربند هم انقلابی نمی شویواین دخترکان شوربختِ سرگردان بی هدف در کوچه های اینور کوچه های آنور هم با چند تار مویی که از لای روسریشان رها کرده ان خیابانهای تاریخ را آشفته نمی هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-80207183380763985572011-07-14T15:07:00.000-07:002011-07-14T15:07:11.166-07:00 - سیکل - اگرچه پرستوها رفته بودن، اما کوچه هنوز پُر بچه بود و زنایی که دم درا نشسته بودن. ما بچه ها با توپ قلقلی بازی می کردیم. نه، توپ نبود. اما سنگ زیاد بود. با سنگهای قلقلی بازی می کردیم. دوران قبل از تناسب بود و تلویزیونا هنوز سیاه و سفید. نه اصلن تو محله ی ما تلویزیونی نبود. اما مادر بزرگ قصه خوب می گفت. یه روز نیازعلی ندارد دنبالم اومد تا با هم به مدرسه بریم. تو مدرسه بچه ها همه یه اسم هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-44116100879058580922011-07-14T06:04:00.000-07:002011-07-14T06:04:36.471-07:00- گل خشخاش - اگرچه آمنه ترشیده بود اما حرفاش هنوز شیرین بود و چشاش سبزسبز. ازصداش قصه می ریخت. یه روز توکسالت جمعه ای دوردامنش چسبیدیم تا برامون قصه بگه. اولش چند مُشت خندیدیم. اوهم. بعد با پَر چادرش خنده های دوردهنشو پاک کرد و برامون قصه گفت: - هنوز بهار به کوچه مون نرسیده بودکه زمستون برگشت. انگاردل زمستون لای درای کوچه گیرکرده بود. سایه ی دیوارها یخ زدن و همه جا دوباره تاریک و سرد شد. هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-28338658602230881452011-07-02T06:45:00.000-07:002011-07-02T06:45:26.346-07:00 -بهانه- دیگر بوی هیچ شقایقی تنهایی دستهای خسته ام را نمی شوید. و پنجره ای که پشت این دیوارهاست دیگر صدای هیچ پروانه ای را به رویاهایم نمی آورد و شب بهانه ایست و تب آلوده تکرار ی برای صبحی که شاید بیاید هژبر هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-10688524098055403802011-07-02T06:37:00.000-07:002011-07-02T06:41:24.763-07:00 - تصویرخیالی - نبوده ای نیستی و نخواهی بود می دانم و این همه تصویر خیالی که می سازم از تو بهانه ایست برای نوشتن.  دریغا که هنوزمی نویسم ات با بُغض هایم. هژبر- فوریه ٠٨ لاهه هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-66726837046361632362011-03-24T13:41:00.000-07:002011-03-24T13:42:36.252-07:00- پول – پول آباد می کند، پول خراب می کند. پول شفا می بخشد، پول بیمارمی کند. پول علاقه میآفریند، پول تنفرمی آفریند. پول تشنه می کند، پول رفع تشنگی می کند. پول دوستی میآورد، پول دشمن می کند. پول جنگ می آورد، پول باعث صلح می شود. پول خوشبخت میکند، پول خوشبختی را نابود می کند. پول خلاقیت می انگیزد، پول خلاقیت را کور میکند. پول عشق میآفریند، پول عشق را می گیرد. پول فاصله می اندازد، پول بهم میرساند. هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-71949729403147740952011-03-14T06:02:00.000-07:002011-03-14T06:02:28.697-07:00  باران را فراموش کن قطره ها را دریاب هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-66993441620571060722011-03-14T01:40:00.000-07:002011-03-14T01:41:55.428-07:00آ  آنچه بر دوشمان سنگینی می کندنداشته هایمان است نه داشته هایمان هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-25166359562515683522011-01-27T03:37:00.001-08:002011-01-27T03:37:52.015-08:00 - رقص رنگها - پائیز لحظه های سبز باغ را با خود بُرد و شاخه پرازغیبت قناری شد. درپراکندگی سرد ِخاک حُزن برگ درتنهایی گنجشکان تکرارشد. و من درشبهای رودخانه هنوز رقص رنگها را خواب می بینم. اکتبر٠٨روتردام هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-14958847127927318462011-01-26T03:02:00.000-08:002011-01-26T03:02:23.053-08:00- برگشت ماهی سیاه کوچولو از دریا - .... ماهی پیر قصه اش را تمام کرد و به دوازده هزار بچه و نوه اش گفت: " دیگر وقت خواب است بچه ها بروید بخوابید". بچه ها و نوه ها گفتند: " مادر بزرگ نگفتی آن ماهی ریزه چطور شد". ماهی پیر گفت: " آن هم بماند برای فردا شب. حالا وقت خواب است. شب بخیر". یازده هزار و نُهصد و نود نُه ماهی کوچولو شب بخیر گفتند و رفتند خوابیدند. مادر بزرگ خوابش برد اما ماهی سرخ کوچولو هر هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-13660734386163237822011-01-23T02:56:00.000-08:002011-01-23T03:09:36.373-08:00- چه کنم- این همه آبی در آسماناین همه شوق پرواز         با با لهای شکسته چه کنم. این همه کوچهاین همه خانه این همه پنجرهبا درهای بسته چه کنم. این همه پلهاین همه پلاین همه راهبا پاهای خسته چه کنم. این همه شباین همه ستارهو باغی پُرماهبا چشمان بخون نشسته چه کنم. این همه جور این همه جفاکه می دهدم یاربا ابروان بهم پیوسته چه کنم. این همه دستاین همه نگاهگره خورده در همرشته های از هم گسسته را چه کنم. هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-63353515472693551432011-01-23T00:36:00.000-08:002011-01-23T03:07:24.599-08:00«اعتراف پنهان »..چطور می توانم به ات بگویم که دیگر به آخر رسیده ام و نای ادامه ندارم. چطور می توانم بهت بگویم که در این فکرم که توی این دنیای بی رحم و نا برابر تنهایت بگذارم. کاش می توانستم بهت بگویم که از به دنیا آوردنت سخت پشیمانم. اما چطور می توانم بهت بگویم و دلت پاک و معصومت را بشکنم.  وقتی که می بینم با شیطنت کودکانه ات  سرزنده و شاد مقابل چشمانم به هوا می پری تا تحسین مرا برانگیزی، چطور هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-19187161578415338772011-01-23T00:21:00.000-08:002011-01-23T03:08:30.645-08:00 « مانده های پدر» تنها ارثیه ای که از او به جای ماند، یک کاسه پُرِته سیگارهای له شده بود و دفتری رنگ و رو رفته از بدهکاری هایش که این اواخر دائم دستش بود و مرتب می نوشت و خط می زد. گاه که سُرفه میکرد،  چند لکه خِلط روی دفترش می افتاد. با پَرآستین پیراهنش آنرا پاک می کرد. بعد با آهی عمیق دفتر را می بست و آنرا زیر لبة پتویی که روی آن نشسته بود فرو می کرد. لباسهایش هم مانده بودکه کسی حتی زنش هم جراتهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-43292037954006643742010-12-03T12:04:00.000-08:002010-12-03T12:17:00.301-08:00 خزانی  بر باغ خیالم دمیده است عجبا که شاخه ای هنوز بر جوانه زدن پافشاری می کند *** دوش یاد تو در خیالم و تنها ستاره ای در پنجره مراتا صبح همدم بودند هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-13485802943467106472010-12-03T11:49:00.000-08:002010-12-03T11:49:07.830-08:00 اینجا بجزموسیقی و باد و اندکی باران کسی بامن نمی گوید و تنها دیوارهای کاهگلی مرا به یاد می آورند فکرش را بکن که چقدرتنها هستم . واگرتنها ئی پنجره ای رو به دوست نداشت؟ چرا که انسان همیشه تنهاست و این تنهایی مرا امتداد می دهد تا باشم تا باشم دوست بدارم و گه گاه رقص بابونه ها را درخواب پروانه ها نقاشی کنمهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-1477517194414637572010-11-17T12:18:00.000-08:002010-11-17T13:31:25.888-08:00- مسافر-به آنجا که رسیدی سبزه خواهد خندید و اقاقی دیگر تنها نیست وباران یک دیدار خستگی راهت را خواهد شست و در پنجره شب هایت نمناکترین ماه را خواهی داشت و اگر صبح آفتاب در آمد مهتاب را از یاد نبر هژبر ‏2010‏/11‏/17هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-54154370231780993882010-10-31T09:40:00.000-07:002010-10-31T09:45:09.356-07:00- مرغ باغ لورسو - به رضا سقائی پرده یانه به کشیدتا کس نینه مرغ باغ لورسوِدلش چی خینه نشسه وولوحُشکش یادخوش دایه دایه ده چشش یه آسمونی وستاره که غمینه اوکه گت برارونش هزارهزارنتو بین که عاقبت بی کس نشینه موتورچی یواش بروده سرکیچه شحال روزبی کسی شهِ کس نینه دالکه ش دوهارمیا وارنگِ زرد شمیکه ناله وزنه وه سر و سینه خه ورشه بوریتوسی ها لوانش تا بینن بی براری آخرش چنینه اسبی کوبکش خجالتآسمو بوتیکه هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-17141295274525792882010-10-31T02:53:00.000-07:002010-10-31T02:58:31.291-07:00 - در تنهائی - (به مریم هوله) گفتی جهان را تمام شده بدانم؟ چه می گوئی! ملکه ی فریادها؟  جهان مارا تمام شده می داند. ما فراموش شده ایم در انحنای زرد و پُراز تشویش این حیات. و خسته از تنفس سرد این کوچه های خاکستری با پیراهنی که از آن ما نیست نفس می کشیم هنوز بی بودن و در روزهای کهنه ی تاریخی که می رود بی ما نگاه می کنیم تب آلوده که زندانبان شهر هر روز سر متعفن باطوم اش را با پیراهن مادری مانهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-29172230541938432762010-10-29T05:02:00.000-07:002010-10-29T05:05:55.158-07:00 - بوی سیب- سیب تمامی گناهان مان را                    به گردن گرفت  و هماغوشی          داروی بردباری مان شد                  تا ادامه یابیم دراین                  پیچ و تاب بی نهایت و من گاز می زنم هنوز دهانی را که از بوی سیب اشباء است هژبر ژانویه ٠٨ هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-21912759214776117282010-10-28T15:59:00.000-07:002010-10-28T16:00:38.641-07:00 - در ا نتهای پاک- در انتهای پاک افق پرهای مَخلی صبح آشفتگی مسافران را شانه خواهد کرد و کودکی درکوچه های شوق خواهد دوید. و یاد ماه در شب های حوض خواهد خندید. و من دراندیشه ی درخت آب خواهم شد. تا بار دیگر درغربت دیوارها آمدن پرستوها را نقاشی کنم. هژبر اکتبر۰۸روتردام هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-63603599590814583712010-10-20T12:38:00.000-07:002010-10-20T12:39:26.227-07:00 - نشانه - غارت برگ بدست باد و لحظه های زرد با یاد تو در افق خیس صبحی که تو خواهی آورد لای گرمترین سنگ بهار شقایقی را نشانه کرده ام. هژبر روتردام هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-20108156046509311222010-10-20T07:53:00.000-07:002010-10-20T07:54:02.612-07:00 - وقت آمدن - سیاهی شب را می زدایم نارنجی صبحگاهش را توبیار زمستان این کوچه های سرد را آب می کنم برگونه وقت آمدن پرستوهایش را توبیار کاشته ام دردل نهالی برای وصل وقت آمدن،برگ و بارش  راتوبیار ساخته ام در خیال خانه ای برای دوست وقت آمدن پنجره های بازش را توبیار هژبر زانویه ٠٨هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-77395574693422039002010-09-09T09:02:00.000-07:002010-09-09T09:02:02.136-07:00 - قارچ های غربت - با شیونی هزار ساله بر گونه هایم اندک اندک نیست می شوم زیر سایه ی مسموم این قارچ های غربت که می رویند از آسمانی که تقسیم اش کرده اند و دیگر، آبی نیست ماه از پس پنجره ای که از آن من نیست می خندد دشمنانه به صندوقچه ی مادرم که پُر از صدای شکستن است فکر من پُر می شود از زمین زمینی که از آن من باشد زمینی که از آن من بود زمینی که باید مال من باشد زمینی که که خیالم در آن بازی کند و هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-31237368955953230132010-09-03T13:54:00.000-07:002010-09-03T14:06:46.234-07:00 - ای ایران -« سویچ ماشین کو؟ « اونهاش رو تلویزیونه.» « می خوای بری؟ «آره.» « مگه صبونه نمی خوری؟ « نه. ببین زهرا اگه این یاروا زنگ زدن به این دختره بگو لب و لوچه شو جمع کنه و یه وخ حرف مُف نزنه وا. ازین پسره گُرگ ترگیرمون نمی آد.» «باشه. هر چه خدا بخواد.» «خیلی خوب ما رفتیم.» دررا به هم کوبید و تِلپ تِلپ تِلپ ازپله هاپایین رفت. صدای قدم های سنگین اش توی راه پله پیچید. وارد پارکینگ که شد، دکمه هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-16901307271320488392010-06-05T03:12:00.000-07:002010-06-05T03:21:49.981-07:00                                                                 همیشه بود                              چرا که                           بوده                    هرگز                                               هست و         می گویمت                                                       خواهند بود   زمین بگذارند؟                                                                جنگها     هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-49179477823466829752010-05-05T01:14:00.000-07:002010-05-05T01:18:55.634-07:00 - شبنم های سرخ - شبنم های سرخ برگونه برگ وذرات باروت بردامن باغ زیر طاق های شب می چک از گونه ام تکه تکه یاد صبح در انتظار پنجره برخاک کوچه جای قدم ها یم را مه گرفته است و در آن سوی شهر کلاغها روشنی افق را درهم می درند. کفش هایم در کُنج امید به هم تکیه داده اند. هژبرمیر تیموری می ٢٠١٠ روتردام هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-67166628174908877732010-04-15T01:44:00.000-07:002010-04-15T03:19:18.527-07:00 دوبیتی ١ به سوز و تیغِ سرمای شبانه                          شکسته قامتِ سبز جوانه درین خانه نمی جنبد به شادی                       نمی خواند کسی دیگر ترانه به کوچه رنگِ تار شب نشسته                    به هرخانه دری درهم شکسته نمی جوید کسی دیگرکسی را                          همه گرد وغبارغم نشسته توگویی آسمان ماتم گرفته                          فضای سینه اش را غم گرفته نه از زهره اثرهست و نه هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-87234900467635296882010-04-02T02:22:00.000-07:002010-04-02T02:28:57.878-07:00- در سکوت دشت - چناری پیر به شانه ی تپه تکیه داده بود. درآسمان دور، عقابی سرسخت لای ابرها به دنبال آفتاب می گشت و باد زلف های گندمزارها را شانه می کرد. درشیب سبز تپه بابونه های تازه میرقصیدند. و درهمسایگی سنگی خیس، بچه ی مارمولکی بوی سبزه ها را مزه می کرد. درفاصله ی تپه و دشت، تکه ابری داشت خودش را ازهجوم سایه ها میرهاند. کلاغی تنها ناله ای کشید و باد پژواک صدایش را برسنگها کوبید. لاله ای وحشی هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-60049621988180545812010-03-22T04:41:00.001-07:002010-03-22T04:41:23.313-07:00هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-91374532272372181322010-03-05T01:01:00.000-08:002010-03-06T03:48:49.725-08:00 - به بهار -تو می آیی تا آغازکنی شروع دیگری را در ناتمامیِ این همه آغاز که دردست هایمان شکسته اند.  تو می آیی با دامنی ازشقایق و شبدری که فراموش شده بود برپوست طاق های شیون  تو می آیی ومن هنوز درحجم سوسن  تمام نشده ام و پرستوها هنوزدرسفرند. تومی آیی تا باردیگر درنم های این شب دراز بیافشانی زلف های سبزرویش را درذهن انجماد. تو می آیی تا درخم دلتنگی کوچه بخوانی باردیگر عطر یاس را برخراش هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-34409058490252843752009-11-28T08:07:00.000-08:002010-03-06T03:51:22.756-08:00 - در حاشیه ی ظهر -..آفتاب ظهر به زحمت داشت یخ های شیشه را پاک می کرد. نفس های گرمِ اتاق ازلای درزهای پنجره به بیرون می دمید. سرما پله های ایوان و آجرهای کف حیاط را صیقل داده بود. درختِ عریان کُنجِ حیاط در انتظار بهار میلرزید. غنچه ای بی قرار لای پوست شاخه ای در باغچه با شیطنت سرک می کشید. پشت شیشه ی حوض، ماهی قرمزی خواب رودخانه را می دید. و درآسمانِ حیاط پرنده ای خودش را به ابرهای سیاه می کوبید.هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-23079289479977116612009-11-13T01:12:00.000-08:002009-11-13T04:31:04.256-08:00- صدای شکفتن –باغ در خواب استو شب دامنش رادر رودخانه فرو برده خاموش بگذار تا درکُنج تاریکِ این سکوتصدای شکفتن را درگوش درختپچ پچ کنیم.هژبر - روتردام هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-33037179062304611722009-11-06T04:12:00.000-08:002010-03-06T03:51:49.261-08:00 _ مزه ترش لیمو- این عجیب نیست که بعد از این همه سال هنوزهمان پیراهن حنایی ات را بتن داری و توی همان سن و سال مانده ای که هر روز با یک شاخه گل بهاری که لای انگشتانم قایمش می کردم، می آمدم و سر راهت می ایستادم تا نارنجی صبح را برگونه هایت تماشا کنم. نمی دانم وقتی که آرام آرام از راه میرسیدی، صدای تیک و تاک قلبم را می شنیدی؟ دستت را روی سینه ام بگذار. اکنون هم که تورا دیده ام همانطور وحشتناک می زندهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-12159241317123792042009-10-28T06:24:00.000-07:002009-10-28T08:55:20.003-07:00- چهار چشم-ای کاش می شد که ازت بپرسم که این همه چشم را از کجا آورده ای. مگر برای دیدن این زمین خوردنم که خودت هم می دانی دفعه اولم نیست، اینهمه چشم لازم بود؟. حتا اگر تو با این دریده چشمهایی که توی صورتت در آمده و مرا می ترساند به ام نمی خندیدی، فکر می کنی نمی دانم که چقدرزمین خورن درد ناک است و من چقدر بی دست و پا هستم؟. بخصوص که برای ترمیم زخم هایی باشد که تو روی شانه هایم گذاشته ای. حق هم بهت هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-87604524998054691662009-07-28T06:41:00.000-07:002009-09-21T08:26:26.136-07:00- در نگاه آینه -آه، بگو که امروزبر شانه ی کدام کوچه نشسته ایکه نمی بینیدر حزن پنجره های زخمیدیوارهای شبانتظار آمدنت را به باد می فروشند،ارزانو کلاغان تزویردر سیاهی خویشآمدن صبح رادر نگاه آینه می شکنندهژبرمیرتیموریروتردامهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-90337477755552918882009-06-05T02:04:00.000-07:002009-06-05T02:18:31.878-07:00- بهانه -دیگر بوی هیچ شقایقیتنهایی دستهای خسته ام رانمی شوید.وپنجره ای که پشت این دیوارهاستدیگرصدای هیچ پروانه ای رابه رویاهایم نمی آوردو شب بهانه ایست و تب آلوده تکرار یبرای صبحی که شاید بیایدهژبرمیرتیموریهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-35317567889866127782009-04-25T04:01:00.000-07:002009-05-06T02:26:40.593-07:00 - آخرین صدا - گاه به این فکرمی کنم که آخرین صدایی، حسی، مزه ای یا تصویری که می بینم چیست؟ گاه در رویارویی با لحظه ای، بویی، مزه ای، صدایی یا تصویری با خودگفته ام همین جا باید تمام شود و همه چیز به آخر برسد؟ اما تصویری، مزه ای، صدایی سیل آسا همه چیزرا بهم ریخته و با خود برده است و من در انحنای این پیچ و تاب با چشمان باز نفس کشیده ام و به انتظارِ دیدنی، شنیدنی، و حسی دوباره و دوباره که مرا بر آن هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-84559795071161685062009-04-04T04:03:00.000-07:002009-04-04T04:22:57.062-07:00- به بهار - تو می آییتا آغاز کنیشروع دیگری رادر نا تمامیِ این همه آغازکه در دست ها یمان شکسته اند।تو می آییبا دامنی از شقا یق و شبد ریکه فراموش شده بودبر پو ست طاق های شیونتو می آیی و منهنوزدر حجم سو سنتمام نشده امو پرستوها هنوزدر سفر ند।تو می آییتا بار دیگردر نم های این شب درازبیا فشا نی زلف های سبز رویش رادر ذهن انجماد.تو می آییتا در خم دلتنگی کوچهبخوانی بار د یگرعطر یا س رابر خراش این پنجره هاهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-76559493496697653422009-03-20T07:58:00.000-07:002009-03-20T08:01:55.442-07:00هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-45993064793097227912009-03-11T08:14:00.000-07:002009-10-26T01:36:12.070-07:00- آمدی -آمدی،و آمدنت باران کلمه بودشعر بودونگاهبر ابهام شور این پنجره هاکه در سکوت غربت مان نشسته اند.آمدی و آمدنتبهانه بودبرای رویش آن حرفکه در زمین خدافرصت گفتن ش نبود.هژبرمیرتیموریمارس ۰۹ روتردامهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-42675721506633065442008-12-27T01:56:00.000-08:002008-12-27T02:17:10.499-08:00 - پشت لحظه ها -تاسیگارم را می پیچیدم، درخت پشت خانه مان می شکند. عابری وحشت زده دست بچه اش رامی گیرد و به سردی دیوارپناه می برد. سیگارم را به لب میگیرم، کلاغی سرسخت توی آسمان کوچه هنوز درجا می زند. کمی آنطرفتر پنجرة خانه ای متروک بهم می خورد. و باد سرفه هایم رادر هوا می پراکند.پُکی که به سیگارم می زنم. زنی تصمیم خودش را می گیرد. دود را بآرامی بیرون می دهم. برگی از شاخه را بادمی کند. تا چند پُک هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-80837745210268899332008-12-13T07:31:00.000-08:002008-12-27T02:17:56.825-08:00- ما نده ها ی پد رم -تنها ارثیه ای که از او بجای ماند، یک کاسه پُرِته سیگارهای له شده بود و دفتری رنگ و رو رفته از بدهکاریهایش که این اواخر دائم دستش بود. مرتب می نوشت و خط می زد. گاه که سُرفه می کرد، چند لکه خِلت روی دفترش می افتاد. با پَرآستین پیراهنش آنرا پاک می کرد. بعد با آهی عمیق دفتر را می بست و آنرا زیر لبه ی پتویی که روی آن نشسته بود فرومی کرد.لباسهایش هم مانده بود که کسی حتی زنش هم جراتهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-67291744322721953752008-10-22T01:11:00.000-07:002008-12-27T02:10:10.798-08:00- آلبوم خیال -آلوئی آغشته به روزهای کودکی را به دهان برد. گازکه زد، چند قطره خاطره ازگوشة لبش چکید. با لبهای دلتنگ هستة اش را توی سینی فوت کرد.بلند شد و آلبومی را که توی طاقچه پوسیده بود برداشت. مثل اینکه درِ قفسی را بازکند، دسته، دسته نگاههای آشنا توی خیالش پرکشید. آلبوم پُرخنده های فراموش شده بود. توی ورق دوم هنوزآقاجان داشت برای پروانه قصه می گفت و او سراپاگوش روی زانویش نشسته بود. پشت هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-38890760105376756192008-10-17T00:24:00.000-07:002008-10-22T01:26:40.239-07:00- در ا نتهای پا ک -در انتهای پاک این موهوم پرهای مَخملی مرگآشفتگی مسافران را شانه می کند.وکودکیدر کوچه های شوقمی دودویادِ ماهدر شب های حوضخواهد خندید.و دیوارپژواک ستاره ها راخواهد افشاندو مندرذائقة درختجوانه خواهم زد.تا بار دیگردرغربت این طاقهاکسالت پرستوها را نقاشی کنم.هژبراکتبر۰۸روتردامهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-9021665484656367022008-10-17T00:22:00.000-07:002008-10-22T01:20:25.003-07:00 - پا ییز مبهم -در حجم ملتهب افقشبح ناآرام یک دلتنگیمی کشاند مراهموارهبه ساحلی که بادبی اعتمادی موج رابر لحظه های شن می کوبد.ومندر بغض ابرهاآغشته به یاد توبه تنهاترین لحظه ی نگاهتتکیه می کنمتا عبور پنجره رادر خیال صبح نظاره کنم.هژبرتکتبر 08روتردامهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-73926495368992619322008-09-11T05:01:00.001-07:002008-12-03T02:09:24.017-08:00- حکا یت ا یرا نی و خد ا -یک روز خدا به یک اروپایی گفت:- چه می خواهی بهت بدهم." اروپائی گفت:- یک تن سالم و یک عقل درست و حسابی.خدا بهش داد.سراغ یک عرب رفت و گفت:- تو چه می خواهی بهت بدهم؟عرب گفت:- چهارتا زن خوشگل. که فقط پسر بزایند.خدا بهش داد.سراغ یک ایرانی رفت و پرسید:- تو چه می خواهی بهت بدهم.ایرانی گفت:- هیچی. من ده هزار گوسفند دارم دیگر چیزی نمی خواهم.خدا گفت:- میدانم. اما بالاخره من خدا هستم و هر چه در دلت هست برایتهژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-43020800051983216382008-09-08T06:53:00.000-07:002008-09-11T05:05:06.102-07:00سؤ ا ل شا ها نه ، جو ا ب شا ها نه- سؤال شاهانه، جواب شاهانه –ناصرالدين شاه اولين پادشاه ايران است كه به قصد تفرج و سياحت به كشورهاي اروپائي سفرمي كند و مي توان گفت در دوران حكومت وي بواسطه آشنائي با مدنيت غربي تفكر اصلاح طلبانه رشد و نضج مي گيرد .روزی که برای اولین بار به اتفاق هیئتی از وزرا و درباریانش به انگلیس می رود. به محض ورودش با مشاهدة سرزمین مدرن و آباد انگلیس. انگشت تعجب به دهان می برد و درضیافت شامی که ملکه انگلیس هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-29283457154007225972008-08-12T02:12:00.000-07:002008-08-12T02:14:10.631-07:00دستت را بمن بده در این هنگام هاکهسایه هیچ کاجیبه فراغتآغشته نیست.وبادخروش رودخانه ها را با خود برده استدیگر بهارپیراهن سبزش را به کدام ترانه بیاویزد؟نهنهدیگرپرده های ابهامشرمگینی پنجره ها را نمی پوشانددستت را به من بدهپیش از آنکهصبح هایمانرا در روزنامه بپیچند.هژبر- روتردامجولای 08هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-41949802448720331352008-08-11T01:53:00.000-07:002008-08-11T01:56:39.300-07:00مدرسه- مدرسه -در اولین نگاه احساس کردم که می شناسمش. در میان آن همه پدر و مادری که توی حیاط مدرسه چشم به پنجره ها دوخته بودند، مرتب نگاهم به طرف او کشیده می شد. درحالی که پاکت سیگارش را باز می کرد، از آن دوراتفاقی نگاهی به من کرد و زود سرش را برگرداند. مثل آنکه برای مهمانی آمده باشد حسابی صورتش را تراشیده و پیراهن سفیدش را اتوکرده بود. اگرچه از من فاصله داشت، مطمئن بودم که بوی ادکلن ارزانی هم می داد. هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-55100479817580788312008-08-09T02:09:00.001-07:002008-08-09T02:10:47.679-07:00درمسیر راه- در مسیر راه -دست پدرش را گرفته بود و از سینه ی برآمده ی کوچه ای پیر بالا می برد. هرچه جلوتر می رفتند، پدر توی خیالش به عقب برمی گشت و می رفت تا ته فراموشی کوچه ها. درپیچ خاک گرفته ی کوچه ای قدیمی می دید پدرش دستش را گرفته و از ناهمواری ها عبورش می دهد.از شیب مقابل، دختر ی سیاه پوش سرازیر بود. به آنها که رسید، بادِ بازی گوشی که همیشه توی کوچه ویلان بود و همه او را می شناختند، با شیطنت پَرچادر ش هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-11929334299835026692008-08-09T02:06:00.000-07:002008-08-09T04:50:49.146-07:00وقتی که رفتی به فروغ فرخزادوقتی که رفتیباددر فراغ موهایت به خود می پیچید دیوانه واروکوچهپژواک قدمهایت را از دیوارها تمنا می کردمن و کوچه و بادنبودنت را تا صبح در بغض ماه گریستیمهژبرژانویه08لاهههژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2047704763298352533.post-89947612820665224592008-08-09T02:02:00.000-07:002008-08-09T02:06:13.266-07:00آنسوی پنجره- آنسوی پنجره -نورتندی که از پنجره به داخل اتاق ریخته بود را روی پلکهایش حس کرد. چشم اش را گشود. هیچ صدایی نمی آمد. ازلای درختِ پشتِ پنجره، آبی آسمان را دید. احساس کرد که خواب مانده. به ساعت دیواری نگاه کرد. عقربه های ساعت روی دو ایستاده بودند. با عجله لحاف را کنار زد و از تخت پایین آمد. به دستشوئی رفت. تند و تند آبی به صورتش زد. بی آنکه به آینه توجه ای بکند صورتش راخشک کرد و حوله را سرجایش هژبرمیرتیموریhttp://www.blogger.com/profile/14004228288387407098noreply@blogger.com0